منو درگیرایی ذهنم

سلامچقدر گردو خاکیه اینجا .ومثل همیشه دلچسب ترین قسمت از کل مجازی همینجا هست برای من .از آخرین پستی که اینجا گذاشتم دو سال میگذره . تو آخرین پست از محل کارم نوشته بودم ، از اونجا اومدم بیرون ... راستس فکر نمبکردم یه روزی اونجا برام تموم بشه . ولی شد ... دوست نداشتم اونجارو . خسته ام کرده بود ... از خودم غافل شده بودم .چند ماه پیش بهترین اتفاق برام رقم خورد ، بهترین جای عالم طلبیده شدم ، چشمانم باورش نمیشد ، قلبم بهت زده بود ...حرم ارباب خود ِ بهشته ...هعی ... تو کربلا بهم میگفت کاش میشد همیشه بمونیم اینجا . راستش من خیلی متوجه حرفش نمیشدم و میگفتم : آخه عادی میشه ... حالا که برگشتم میفهمم چی میگفت . کاش میشد همیشه بمونیم کربلا ... کاش میشدم خادم حرم ارباب ... هوووم ... تو دلم یه جاهای خالی ای هست مثل یه تیکه پازل که گم شدن و پیداشون نمیکنم ...این روزا از همه نا امید شدم . کاش امام زمان عج زودتر بیان . واقعا جون به لب شدن شیعه ها ... منو درگیرایی ذهنم...

حس خوبی ندارم .

دلم گرفته :( حس شکست خورده هارو دارم .

دلم اون لحظه ای رو میخواد که نشستم روبروی ضریح آقام و با صدای بلند های های گریه کردم .

+ هعیی ... اون تیکه از پازل ، همینه ؟!  :( ...

+ چیزایی که دوست دارمو ندارم (:(

بعدا نوشت :

کلی درس دارم ولی حوصله خوندشونو ندارم  چی ان آخه درسای مزخرف دانشگاهی ... کاش مجازی بشه امتحانات، کلی نذر کردم . 

منو درگیرایی ذهنم...